Batman: Arkham City

The world’s greatest detective is back”.
Meer Arkham, meer badguys, meer gadgets, meer acrobatisch stompen en trappen, en helaas nog net iets te veel Detective Mode.

Hoog was het verwachtingspatroon na het overal erkende succes van Arkham Asylum in 2009. Zeker bij mij persoonlijk, als liefhebber van comicbooks en alles wat enigzins gerelateerd is aan superhelden. Dankzij deze voorliefde kijk ik met een kritisch oog naar elke gameadaptatie van een comicbook.
Voor 2009 waren er nauwelijks games die in de buurt kwamen van het getrouw nabootsen van een verhaal, karakters en gevoel.

Dit veranderde na de release van Arkham Assylum in 2009.
Het was rauw, verslavend, comicgetrouw, en vooral erg leuk. Wat ‘The Dark Knight Returns’ betekende voor de huidige koers van de superheldencomic, betekende Arkham Assylum voor de game variant.

Het verhaal van Arkham city speelt zich ongeveer een jaar na het vorige deel af. Arkham Asylum is ontruimt en op initiatief van Dr. Hugo Strange zijn alle gevangenen en superschurken verhuist naar een zwaar beveiligd en ommuurde Arkham City. Deze stad te midden van Gotham City wordt al zeer snel het strijdtoneel voor allerlei rivaliserende bendes waaronder die van The Penguin en The Joker. Natuurlijk wordt Batman, of beter gezegd Bruce Wayne, hier midden in gegooid.

Het verhaal is alles behalve origineel, en in zekere mate niet erg boeiend. Dit neemt niet weg dat de structuur ervan prima is, en er een degelijke spanningboog wordt gecreëerd. Batman puristen zullen allerlei inconsistenties in de mythe en karakters ontdekken (De slap uitgewerkt dreiging van Hugo Strange, één van Batman’s intelligentste tegenstanders.), maar deze zorgen allerminst voor een out-of-game ervaring. Het verhaal weet op de zwakkere moment telkens de volgende versnelling in te gaan, en een solide game ervaring te creëren.

volgende pagina>


My Online Portfolio