Spider-Man

Who needs a mask, when you got a face like this!

In deze verfilming heeft de regisseur gekozen voor een klassieke
Spider-Man antagonist, namelijk Norman Osborn/The Green Goblin, schmierend en lichtelijk over-the-top, maar met veel plezier gespeeld door Willem Dafoe.
Een interresante keuze aangezien het feit dat Norman Osborn als een surrogaat vaderfiguur na de dood van oom Ben voor Peter fungeerde. Osborn staat aan het hoofd van een groot multinational Oscorp en is de vader van Peter’s beste vriend Harry Osborn.

“Bestuurslid van een multinational, dat is geen superschurk” , hoor ik u denken. Nee, in dit fictieve verhaal niet, de realiteit daarentegen heeft iets anders uitgewezen;”Ik noem een Goldman Sachs, Rijkman Groenink, etc.”
Desalniettemin krijgt dhr. Osborn naar aanleiding van een militair industrieel project,
een “ongeluk”.
Hij injecteert zichzelf met een superserum, en creëert hiermee zijn kwaadaardige alter-ego;
The Green Goblin.

Wat volgt is een standaard iteratie van een superhelden/actiefilm, althans dat zou men denken. In heel veel opzichten is Spider-Man geen pure actiefilm, er zijn aardig wat actiesequensies, maar de nadruk ligt voornamelijk op de ontwikkeling van de karakters, en hun onderlinge relaties. Nu klinkt het als een dodelijke saaie combinatie voor een film in dit genre, karakterontwikkeling en intermenselijke relaties, maar daar ligt de essentie en kracht van Spider-Man.
Het creëert volwaardige karakters, met motivaties, angsten en gebreken, in plaats van de bordkartonnen figuren die men verwacht in een film over superhelden. Natuurlijk is het geen karakterstudie in de trend van een Mike Leigh film, maar voor een summer blockbuster, met een budget van ruim $200 miljoen, over een gast die spinnenkrachten krijgt, is het een verrassend geslaagde traject.

Er wordt gedegen acteerwerk door de cast afgeleverd.
Eerlijkheidshalve moest ik wennen aan Tobey Maguire als Peter/Spider-Man, een acteur uit een geheel andere hoek. Maar zijn vertolking van Peter Parker met al zijn onzekerheden en nerdachtig enthousiasme is er een die tijdens de film steeds meer aan kracht toeneemt.
James Franco als Harry is een goede keuze, en zijn rol is prima geschreven en ik krijg het gevoel dat hij inderdaad in de schaduw van zijn vader leeft. Er is een goede ongezonde spanning tussen de pa en zoonlief.
Maar de show wordt in mijn opinie gestolen door de maniakale Willem Dafoe, die zichtbaar plezier heeft om zijn rol zo dik mogelijk aan te zetten. Dit komt alleen maar ten goede voor het schizofrene dat Osborn/Goblin heeft. Een zeer onderhoudende scene is wanneer Osborn een dialoog heeft met zijn kwade alter-ego. Een mooi staaltje Method Acting.

Minder enthousiast ben ik over de vertolking van Mary-Jane door Kirsten “tandjes” Dunst. Het is niet per se het acteerwerk, maar zeker ook hoe haar rol is geschreven. De Mary-Jane mist de sterke onafhankelijke attitude van het karakter uit de comic. Dit is enigszins te begrijpen, aangezien het feit dat ze een jonge deerne is die zich nog moet ontworstelen aan haar slechte thuis situatie. Het gebrek ligt in haar redelijk onuitstaanbare gejammer en irrationeel gedrag. ( inherent aan vrouwen?) Het lijkt alsof het belangrijkste deel van de film, de relatie tussen MJ en Peter te geforceerd overkomt, en ik had geen gevoel dat er chemie tussen deze 2 karakter was.
Peter loopt als een zombie achter haar aan, en MJ fladdert als een leeghoofd in de rondte, en weet niet wat ze wil.

<vorige pagina     volgende pagina>


My Online Portfolio