Vrouw 3.0

Hoe gaat het eigenlijk met het Nederlandse feminisme? Goed, als we het
afmeten aan de mate van media-aandacht afgelopen herfst voor het 25-jarig
jubileum van Opzij-hoofdredacteur Cisca Dresselhuys. Cover-stories,
interviews – het hield niet op. Als dan ook nog bij het jubileumfeest een ex-minister
(Donner) een geestige speech houdt en de zaal vol zit met captains
of industry, politici en burgemeesters die zich in dit tijdschrift hebben laten
interviewen – tja, dan moet dit wel een superfeministisch landje wezen!
Het beeld wordt heel wat minder florissant als we kijken naar de harde feiten.
Net 40 procent van de vrouwen is economisch zelfstandig, wat betekent dat
ze tenminste op bijstandsniveau kunnen verdienen. Een vrouwelijke minister-
president zit er ook deze kabinetsperiode niet in. Van de hoogleraren is 9
procent vrouw, van de commissarissen in bedrijven 4 procent, van de
topambtenaren 10 procent. Deze cijfers zijn zo beschamend, dat zelfs de
grande dame van het Nederlandse liberalisme, eurocommissaris Neelie Kroes,
inmiddels verplichte quota voor vrouwen in de top van bedrijven en
instellingen bepleit.

De werkelijkheid van het Nederlandse feminisme blijkt ook weinig rooskleurig
als we de positie van, en het debat over, allochtone vrouwen en met name
moslima’s in aanmerking nemen. Opzij steunde de kritische standpunten van
Ayaan Hirsi Ali en andere (ex-)moslima’s. Dat is het tijdschrift vaak kwalijk
genomen. Zelfs sommigefeministen laten tegenwoordig vrouwvijandige prak/
tijken liever voortbestaandan een godsdienst of cultuur te kritiseren. Het is
een veeg teken dat het eenBelgisch auteur moet zijn die aan de hand van
zes fraaie interviews met vijfNederlandse en één Canadese allochtone
schrijfster oproept tot een door (ex-)moslima’s gedragen derde feministische
golf. Of het nu gaat om eerwraak (inNederland tientallen gevallen per jaar)
of om de sluier, Dirk Verhofstadt(inderdaad, een broer van de Belgische premier)
heeft er in De derdefeministische golf geen moeite mee om in een overtuigend
liberaal betoog,dat steunt op de idealen van de mensenrechten, de misogynie
ervan tebenoemen.
Zijn ergernis over tweede-golffeministen die het, nu het om allochtone
vrouwen gaat, onder het mom van diversiteit laten afweten, terwijl zij
indertijd wel streden voor hun eigen recht om te worden gezien als individu in
plaats van als sekse, wordt gedeeld door de Nederlands-Egyptische tolk
Nahed Selim, een van de vrouwen met wie Verhofstadt sprak. Selim, die
vorige maand de Harriët Freezerring kreeg uitgereikt, ondervond als gelovige
moslima aan den lijve hoe haar religie veranderde. Mocht ze als kind in
Egypte nog zwemmen, plotseling verboden religieuze oekazes het lopen in
badpak. Zo ging het van kwaad tot erger. Selim gruwt dan ook van
hoofddoeken, omdat die uitdrukken dat het vrouwenlichaam een te bedekken
schande is. Voor alle geïnterviewden zijn individualisme en recht op
zelfbeschikking belangrijke waarden, die ze trachten te veroveren op, of te
incorporeren in hun geloof.

volgende pagina>>


My Online Portfolio